Ortalıkta görünmüyorsam ya blog tasarımı yapıyor ya da kişisel meselelerimle uğraşıyorumdur.Belki de uzaylılar tarafından kaçırılmışımdır, kim bilir?

Perşembe, Aralık 10, 2015

Depresyon Günlükleri 3

Sawako Kuronuma Perşembe, Aralık 10, 2015


Romantik Sawako / Pollyanna'nın ölümü

Yaşlandıkça duygusal mı oluyorum ben? Sanki içimdeki odun parçalara ayrılıyor ve bambaşka biri çıkıyor içimden... 

Ağlamak zorlaştı benim için; ağlayamıyorum. Hani bazen birkaç damla gözyaşı döksem rahatlayacak gibi hissediyorum ama dökülmüyor o yaşlar... Sonra olmadık bir anda olmadık şeyler gözlerimin dolmasına neden oluyor. Mesela bana hiçbir şey ifade etmeyen duygusal bir şarkı mırıldanıldığında gözlerim doluyor, bıraksam gözyaşları süzülecek gereksiz yere; bu sefer de ben bırakmıyorum onları.. Sebepsiz yere dökülmemeliler diye... 


Kibir mi gurur mu bu? Neyin kibri neyin gururu ya da neyin derdi bilmiyorum. Kendimi anlamıyorum; bir insan önce kendini anlamalı değil mi? Çok yabancıyım kendime....

İnsan kendini anlayamıyorsa başkaları onu anlayabilir mi? Yoruluyorum işte...

Mutsuzum; kısa ve net. Fazla da memnuniyetsizim.İçimdeki Pollyanna'nın öldüğünü hissediyorum. Belki de bir cinayete kurban gitmiştir, bilemiyorum.

Oysa hep Pollyanna gibiyim demez miydim ben ? Ama insanlar pozitif insanları sevmezmiş öğrendim ben. Daha çok onları kendi karanlıklarına çekip orada hapsedip rahatlamak isterlermiş. Hem eskidenmiş o başkalarının mutluluğuyla mutlu olmak! Eğer onlar mutsuzsa kimse mutlu olmamalıymış. Bu yüzden Pollyannaları öldürmüşler. 

Belki de birgün asıl ben, mutlu ben ortaya yeniden çıkar değil mi? Belki de içimdeki Pollyanna yeniden yeşerir. Benim hala umudum var; en çok da inancım... İyi insanlar mutlu olmalılar! Mükemmel olmasam da ben de iyi insan sayılabilirim!

Neyse kendime bir kar küresi bir de müzik kutusu alayım mutlu edeyim azıcık kendimi :)

12 yorum:

  1. Ben de böyle bir dönemden geçmiştim abla. Yaşla alakalı değil anlayacağın. Beni kendime getiren iki kitap oldu biri "Bana Allah Yeter" diğeri "Allah De Ötesini Bırak 2" sırf dini kitaplar diye önermiyorum insanın kendini anlamasını ve rahatlamasını sağlıyorlar okumanı tavsiye ederim :) Bu arada uzun zamandır yorum girmiyordum kusuruma bakma üniversiteye alışmaya çalışıyordum, hala da çalışıyorum gerçi :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. O kitabın birincisine başladım çok sürmedi bıraktım, şu sıralar kitap okuyacak vaktim bile yok, biraz da bu durum mutsuz huzursuz hissettiriyor beni:/

      Sil
  2. Tam da aynısının tıpkısı hissettiğim anda okudum yazını. Bir Polyannda da kibirli olabilmeli bence. Sürekli ben iyiyim demek kendini kandırıyomuş gibi oluyo bazen.Kahve içerken bile mutlu olabilen insanların gözünden boşuna yaş geldiğini sanmıyorum. Polyannanın en kötü yanı sadece gülerse mutlu olacağını düşünmesi. Bazen ağlamak da mutluluk verir. Sayfanı hep takip ediyorum hiç yorum da yazmadım ama nedense güç vermek istedim :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. Pollyanna olmak çok yorucuymuş; kendini kandırmak, iyi niyetinin suistimal edilmesi...İşte bu yüzden Allah iyi insanları kendileri gibi insanlarla karşılaştırsın ki soyları tükenmesin..

      Sil
  3. Yanıtlar
    1. Benimki çok derinlere saklanmış galiba; bulamıyorum...

      Sil
  4. Merhaba, kaç yaşında olduğunu bilmiyorum ama ben bu yıl 30 yıl oldum. Sendromun dibindeyim. Böyle bir hayatı sorgulama, ben nerdeyim, napıyorum, hayatım gidiyor vs. Yani anlayacağın benim içimdeki pollyanna da rakıyı susuz götürüyor... yalnız değilsin. İyi insanlar mutlu olmayabilirler belki ama iyi olurlar bence. O kadar çok kötü, çıkarcı insan var ki, olsun biz iyi olalım ben mutsuzluğa da varım.
    PS: Mutlu sonlu filmler izlemeni tavsiye ediyorum cheesy olarak tabir edilen cinsten bende işe yarıyor. Bir de Orhan Veli oku:) sevgiler, Seda

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Öyle filmler izleyince de tribe giriyorum ben hiç bu kadar mutlu olamayacağım diye :/ İyi insanlar artık kazanmıyor, genelde hep kaybeden oluyorlar.Kötü olmayı da vicdan kaldırmıyor :/

      Sil
  5. Sawako kardeş benım sana tavsityem bu tur durumlar da kısa egzersizler yapman. Bunu yaparsan benım gibi insanlarla iletişimini kesip 6 ayda 60 kilo dan 105 kiloya cıkmazsın :D kendine hobi edin ben 3 senelik kronik depresyondan daha yenı yenı kurtulmaya basladgımı hıssedıyorum spor sayesınde. mumkunse yuzmeye gıt psikolojik olarak cok rahatlatıyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Şu an hiç boş vaktim yok, uyumaya zor vakit buluyorum en son filmi ne zaman izledim onu bile hatırlamıyorum :/

      Sil
  6. meşguliyet ve sınava hazırlanırken edindiğimiz stresten daha büyük bir depresyon kaynağı olabilir mi bende öğrenciyim anlıyorum seni belkide kendine ayıracağın zamanı genişletmelisin

    YanıtlaSil

Yorumlarınız için teşekkür ederim! :)
Fikrinizi belirtmekten çekinmeyin..
Unutmayın!Sadece link ve hakaret içerikli yorumları yayınlamıyorum!